นึกถึงทีไร นั่งอมยิ้มทุ๊กทีสิน่า

 
ก็จากการที่ได้ไปทำบุญปฏิบัติวันสงกรานต์ที่วัดตาลเอน  เวลานึกย้อนกลับไป ต้องนั่งอมยิ้มทุกที
มีเณรน้อย  อายุ 6 ปี ท่องบทพาหุงได้เก่งมากๆ  เณรทั้งหมดจำสภาวะในการกำหนดได้แม่นจริงๆ
เห็นแล้วรู้สึกชื่นใจและภูมิใจแทนผู้ปกครองของเณรทั้งหมดเลย
 
ส่วนเณรน้อยหรือน้องนำที่นำมากล่าวถึงนั้น รู้สึกเอ็นดูเขาเป็นพิเศษ ตัวขาวๆ อ้วนๆ กลมๆ
ภาพที่นึกถึงแล้วต้องนั่งอมยิ้มคือ แม่ชีมาช่วยซักผ้าให้เณรทั้งหมด  ซักด้วยมือนี่แหละ
พอซักเสร็จ  เณรจะไปรับผ้าของแต่ละรูป
 
ทีนี้น้องนำ เมื่อไปรับผ้ามา   แหมมมม….  ต้องเห็นภาพจริงๆถึงจะดี
ที่พักของเณรทั้งหมดนั้น พักในหอสวดมนต์เก่าของวัด  รอบๆจะมีระเบียง  สูงระดับหน้าอกของน้องนำ
ก็ลากมาทั้งจีวร สบง อังสะ ผ้าคาดเอว  เด็กตัวนิดเดียวเท่านั้นเอง
ก็ลากมากับพื้น  แล้วที่ซักมาอย่างดี หมดเลยนะนั่น
พอถึงรั้ว ก็นำไปโป่ะๆ  นี่คือวิธีตากผ้าของเณรน้อย
โป่ะๆปล้วตบๆกดๆลงไป  เท่านี้เป็นอันเสร็จค่ะ  ชายผ้าก็ยังคงกระเรี่ยกระราดอยู่กับพื้นเหมือนเดิม

เมษายน 2010
พฤ อา
« มี.ค.   พ.ค. »
 1234
567891011
12131415161718
19202122232425
2627282930  

คลังเก็บ

%d bloggers like this: