ชีวิตที่เป็นอิสระ

มันเป็นอะไรที่คุ้มค่ามากๆเลยนะ กับความเหนื่อยยากที่ได้ผ่านมาทั้งหมด
ในตลอดระยะเวลาหลายปีที่ผ่านๆมา ไม่ว่าจะเป็นเรื่องอะไรก็แล้วแต่
วันนี้อยากเขียนนะ ความรู้สึกที่เป็นอิสระจากทุกๆสิ่ง ใครจะเป็นอะไร ยังไงนั่นเหตุของเขาทำ
ตอนนี้เราเพียงเดินทางต่อไป ให้ถึงที่สุด เท่าที่กำลังของเราจะทำได้ ไปเรื่อยๆ ไม่เมื่อย ไม่เหนื่อย
วางได้ไวขึ้นกว่าเมื่อก่อนมากๆ อิสระมากๆ เรียกว่าไม่มีความกังวลใดๆอีกแล้ว
ชีวิตทางโลกก็งั้นๆสำหรับเรา เรียกว่าใช้ชีวิตที่เหลืออยู่ให้คุ่มค่าเสียมากกว่า
นี่ดูหนังนะ ดูให้สมอยาก  หลังจากที่ไม่เคยคิดจะแตะต้องเลย เพราะมันมีผลต่อการปฏิบัติคือ ฟุ้ง
แต่ตอนนี้ดูยังไงๆก็ไม่มีผลเสียต่อการปฏิบัติ เพราะความคาดหวังใดๆสำหรับเราไม่มีอีกแล้ว
ถึงบอกไงว่า เราอยู่ในจุดที่ปลอดภัยมากๆ ใครจะทำอะไรยังไงกับเรานะ เรายินดี ชดใช้ให้หมดเลย
เพราะไอ้เจ้าความไม่รู้นี่แหละ ถึงได้ก่อภพก่อชาติกันไม่รู้จักจบจักสิ้นกันไปสักที
เจ้าตัวโทสะ โมหะ โลภะ ตัณหา กิเลสความทะยานอยากทั้งหลาย นี่แหละที่ทำลายชีวิตของผู้คน
ทำให้เหมือนตกนรกกันทั้งเป็นในทุกวันนี้ แต่เขาเหล่านั้นไม่รู้กันเลย หลงคิดว่านี่ดีที่สุดแล้ว
ใครที่เดินผิดแนวทาง ยังก่อวิบากไม่รู้จักจบจักสิ้น อันนั้นช่วยไม่ได้จริงๆ เหตุเพราะเขาทำมาแบบนั้น
ผลก็เลยออกมาเป็นแบบนั้น จะไปโทษใครเขาได้ล่ะ ทำตัวเองกันทั้งนั้นเลย
ก็เคยสร้างเหตุกันมายังไง ย่อมรับผลตามนั้น แถมมาปัจจุบันยังไม่รู้อีก
หลงสร้างเหตุใหม่ที่ก่อภพชาติให้เกิดขึ้นไปด้วยความไม่รู้อีก อันนี้กรรมใครก็กรรมมัน
ในเมื่อยังไม่รู้จักสภาวะของกิเลสที่แท้จริงก็ช่วยไม่ได้จริงๆ แล้วแต่เหตุที่ทำกันมา
ดูตามความเป็นจริงอย่างเดียวตอนนี้ ไม่ไปตอบโต้ใดๆ เหตุเกิด เพราะเราเคยสร้างเอาไว้ ก็ชดใช้เขาไป
สภาวะเขาจะได้จบไวขึ้นด้วยตัวของสภาวะเอง นี่นะบทเรียน ถ้าไม่เจอทุกข์ซ้ำๆซากๆ ย่อมไม่มีวันรู้จักเบื่อหน่ายในทุกข์นั้นๆหรอก
ยังคงหลงเล่นจมอยู่ในกองกิเลสต่อไป นี่เราหลุดมาแล้ว ค่อยหายใจเต็มปอด
มีนะบางครั้ง จิ๊ดๆ มีผลกระทบ แต่ขออภัย ดับได้ไวมากขึ้น คือ แค่รู้ว่ายังมี แต่ไม่ส่งผลกระทบมากๆเหมือนเมื่อก่อนๆ
ทำตลอดนะ ดีบ้าง ไม่ดีบ้าง ก็ช่างหัวสภาวะ ง่วงบ้าง หลับบ้าง ก็ช่างหัวสภาวะ บางวันดีสุดๆก็ช่างหัวสภาวะ
ไม่ติดทั้งฝ่ายดีและไม่ดี เพราะอะไรรึ เพราะมันไม่เที่ยง แล้วเราจะไปทุกข์กับสภาวะมันทำไมให้เสียเวลา
เอาเวลาไปทำอย่างอื่นดีกว่าที่จะมานั่งหาเหตุผลแบบก่อนๆ
พอง่วงก็หาเหตุละว่าทำไม พอเบื่อก็หาเหตุละว่าทำไม พอทุกขเวทนาเกิดก็หาเหตุละว่าทำไม
แหมมม แต่ถ้าวันไหนดี ไม่เห้นจะหาเหตุเลยว่าทำไม ทำไมถึงดี เออ หนอออ ไปหลงให้ค่ามานานมากๆ
กว่าจะเข้าใจ กว่าจะปล่อยวางจากการยึดติดในสภาวะได้ โอ๊ยยยย  ไม่อยากจะเซย์ เซด เซดเลย
แค่อยากเขียน เพิ่งดูหนังจบ วูบทะลุมิติเวลา
ไปนอนดีกว่า สัญญากับวิลัยไว้ว่า พรุ่งนี้เช้าจะทอดปลาให้เขากินกับน้ำพริก ไม่อยากเสียคำพูด
โฆษณา

ใส่ความเห็น

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  เปลี่ยนแปลง )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  เปลี่ยนแปลง )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  เปลี่ยนแปลง )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  เปลี่ยนแปลง )

Connecting to %s

มิถุนายน 2010
พฤ อา
« พ.ค.   ก.ค. »
 123456
78910111213
14151617181920
21222324252627
282930  

คลังเก็บ

%d bloggers like this: