ไว้อาลัยแด่ไดม่อน

ไดม่อนเป็นกระต่ายพันธ์เล็ก เพศผู้ อายุประมาณ 8 ปีกว่านิดๆ
จริงๆแล้วเคยได้ยินมาว่ากระต่ายจะมีอายุขัยแค่ 5 ปี ถ้าเป็นคน
ต้องถือว่าพี่ม่อนอายุยืน
 
เราชอบเรียกไดม่อนว่าพี่ม่อน เพราะเขามีแมวเป็นน้องเขาอีกสองตัว
ที่ยังมีชีวิตอยู่ ปีโป้กับป๋อมแป๋ม
  
ครั้งก่อนไวท์ได้มาสอนเรื่องความตาย ซึ่งเราได้อยู่กับไวท์จนกระทั่ง
เขาสิ้นลม พี่ม่อนเองก็เช่นกัน เราได้ทำกรรมฐานให้กับเขา
ได้เปิดบทสวดอิติปิโสให้เขาฟังตั้งแต่เย็น
 
ตั้งจิตอธิษฐานขอให้เขาได้ไปเกิดในภพภูมิที่ดี ขอให้ได้เกิดเป็นคน
ได้ทำความเพียรปฏิบัติภาวนา  ขอให้ได้ดวงตาเห็นธรรม ได้บรลุมรรคผล
 ล่วงพ้นบ่วงมาร เห็นแจ้งในพระนิพพานในปัจจุบันชาติที่ม่อนได้ไปเกิด
  
อาการก่อนสิ้นใจของม่อนจะทรมาณกว่าไวท์ ก่อนไวท์จะหมดลม
เราได้พูดคุยกับไวท์ตลอด เขาจะสำลักลมหายใจ 3 ครั้ง
แล้วสิ้นลม อย่างสงบ
 
กับไวท์เราก็ได้ทำกรรมฐานให้กับเขา แผ่เมตตากรวดน้ำให้ ขอให้เขา
ได้ไปเกิดในภพภูมิที่ดีเช่นกัน
 
สำหรับพี่ม่อนนั้น ท่าทางทรมาณ มีอาการเหมือนคนไข้เวลาชัก
พี่ม่อนจะกระตุกๆ แบบหยุดๆ เป็นๆ
  
จนสุดท้ายก่อนจะสิ้นลม เนื้อตัวเขาสั่นไปหมด เขาเอามือจับตัว
ลูบตัวให้กับเขาตลอด ไม่ได้อุ้มเขา
 
อาการเขาเหมือนคนเวลาจะตายคือ ปัสสาวะราด ชักกระตุกเป็นพักๆ
เนื้อตัวสั่นไปหมด เราจับตัว ลูบปลอบเขา บอกทางให้กับเขา
ทำกับเขาเหมือนกับคนทุกอย่าง
 
 เออหนอ .. ชีวิตมีแค่นี้เอง ไม่มีใครเลยที่จะไม่ตาย ไม่ว่าเวลาไหนๆ
ล้วนตายได้
 
อาการไดม่อนในวันนี้ตั้งแต่เช้าก็ปกติดี กินได้ วิ่งเล่นได้
วันนี้เขาหลับเกือบทั้งวัน เขาไปนอนข้างถังเครื่องซักผ้า
ซึ่งเราแช่ไว้รอปั่นแห้ง
เราก็ไม่กล้าปั่น เห็นเขานอนหลับสนิท เอาตัวชิดกับเครื่องซักผ้า
 พอตอนใกล้ 6 โมงเย็น ยุงเริ่มมา เราเลยต้องปั่นผ้า เขาก็ตื่น
ยังคงวิ่งได้ปกติ เขามานอนใต้โต๊ะคอมฯตรงขาเราเหมือนเดิม
นอนกับปีโป้
 
เห็นอาการผิดปกตอตอนหนึ่งทุ่มกว่าๆ เขาน้ำตาไหลตลอด
เราก็ถามเขาว่า พี่ม่อนร้องไห้ทำไม น้ำตาเขาไหลอยู่อย่างนั้น
เนื้อตัวเริ่มกระตุก
 
เราเลยตะโกนเรียกวิลัยลง คือ สังหรณ์ใจ อาการเหมือนไวท์ไม่มีผิด
วิลัยลงมา ถามว่ามีอะไร เราบอกว่า นี่ไง วิลัยชอบไปถามว่า
เมื่อไหร่จะตายสักที บอกแล้วว่าอย่าไปพูดแบบนั้น 
เพราะเราเจอกับตัวเองมาแล้วเรื่องไวท์ ไวท์เขาเกเรมากๆ
กัดสายไฟ กัดข้าวของทุกอย่าง ใครเข้ามาในบ้านก็ไล่กัดเขา
ผลไม้ก็กินแต่ของแพงๆ กินแต่ของดีๆ
เฉพาะค่าอาหารของไวท์ตกเดือนละพันกว่าบาท เราน่ะถามไวท์ว่า
เมื่อไหร่จะตายสักที ก็ไม่คิดว่าเขาจะตาย
 
นี่ไดม่อนอีก วิลัยชอบถามไดม่อนว่าเมื่อไหร่จะตายสักที
คงถึงเวลากระมัง อายุเขาก็มากเกินกระต่ายทั่วๆไป เขาอยู่บ้านแบบอิสระ
เพราะเราเลี้ยงแบบปล่อยไว้ในบ้าน เลี้ยงแบบอิสระ ให้เขามีชีวิตที่อิสระ
 
เวลาไปวัด เราจะไปพร้อมวิลัยไม่ได้ เพราะไม่มีคนอยู่บ้าน
เป็นห่วงไดม่อน ไม่มีใครเอาอาหารให้เขา
 
กระต่ายตายหรือคนตาย ล้วนไม่แตกต่างกันเลย
ก่อนจะขาดใจตาย ก่อนจิตจะออกจากร่าง ดูแล้วรู้เลย
 
เราได้ยินเสียงลมหายใจตลอดก่อนที่พี่ม่อนจะสิ้นลมหายใจ
เราจับตัวเขาไว้ตลอด ลูบตัวให้เขาตลอด นั่งแผ่เมตตาให้กับเขา
 
คงหมดวิบากกรรมต่อกันและกันแล้ว
เราได้กล่าวคำขออโหสิกรรมกับเขาและให้การอโหสิกรรมแก่ไดม่อน
โฆษณา

กันยายน 2010
พฤ อา
« ส.ค.   ต.ค. »
 12345
6789101112
13141516171819
20212223242526
27282930  

คลังเก็บ

%d bloggers like this: