สภาวะเบื่อ

มีแต่กิเลส

ไม่ว่าชีวิตจะมีความสุขมากมายแค่ไหน ล้วนเป็นเหตุให้เกิดความเบื่อหน่ายทั้งสิ้น สภาวะนี้ สภาวะสุขจนเบื่อหน่าย กับสภาวะยาขยัน คือไม่ยอมหลับยอมนอนทั้งเวลากลางวันและกลางคืน

ซึ่งเราว่าจะเขียนบันทึกไว้ จะได้รู้ว่า สภาวะทั้งสองนี้ เกิดกี่ครั้งต่อเดือน ห่างจากกันเป็นเวลากี่วัน ก็ไม่ได้เขียนไว้สักที เด๋ยวนี้จิตมันอยู่กับปัจจุบันมากขึ้น แม้กระทั่งการสนทนา คุยได้ไม่นาน เกิดความเบื่อหน่ายอีกแล้ว

สภาวะสุขจนเบื่อ

สภาวะนี้ มันคิดพิจรณาแต่เรื่องของชีวิต จิตคิดพิจรณาขึ้นมาเอง เป็นเอง โดยที่ตัวเราเองก็ยังไม่ทันจะรู้ มันจะเริ่มแบบธรรมดาๆก่อนคือ จู่ๆรู้สึกเบื่อแบบไม่มีสาเหตุ แล้วไม่รู้ว่าเบื่ออะไร อะไรๆมองไปแล้ว มันจะเบื่อไปหมด

แต่เพราะย่ำกับสภาวะหลายๆสภาวะ จนชำนาญมากขึ้น จึงไม่ไปหาคำตอบว่าอะไรหรือทำไม เพราะรู้ดีว่า ทำต่อไป เดี๋ยวได้คำตอบเอง โดยไม่ต้องไปตาดเดาหรือหาคำตอบแต่อย่างใด

ทั้งๆที่ในชีวิตไม่ได้พบเจอปัญหาอะไร ชีวิตปกติดี เป็นไปแบบเรียบง่าย ไม่ได้มีเรื่องทุกข์ร้อนอะไร

เมื่อคืน เป็นมาสองคืนแล้ว แต่ตอนนั้นยังรู้ไม่ทันว่า สภาวะเบื่อเริ่มเกิดขึ้นอีกแล้ว สติยังไม่ทันนะ เพราะสภาวะนี้จะเกิดเขาเกิดเอง เกิดแบบเนียนมากๆ จะเริ่มต้นแบบง่ายๆ คือ เกิดนอกตัวก่อน

จู่ๆเราเกิดความรู้สึกเบื่อแบบไม่มีสาเหตุ เช่น เบื่อล้างชาม ทั้งๆที่ว่าเบื่อ โดยสภาวะตามความเป็นจริง เราจะทิ้งเอาไว้เลย ไม่ล้าง ไม่ทำอะไรทั้งสิ้น แต่นี่ไม่ใช่ เรายังคงทำปกติ ระหว่างที่ทำ อาการเบื่อหายไปเอง

แล้วต่อมา เวลามองอะไรๆมันจะรู้สึกเบื่อไปหมด เบื่อแบบไม่มีสาเหตุ สภาวะเริ่มชัดมากขึ้นๆ ตรงที่ว่า จิตเริ่มคิดพิจรณาเรื่องการใช้ชีวิต แล้วต่อมาถึงเรื่องธาตุขันธ์ ทีนี้เราร้องอ้อเลย อ้อๆๆๆๆ สภาวะเบื่อกลับมาอีกแล้ว

จะเบื่อเรื่องธาตุขันธ์ แต่จิตมันจะไปเอาเรื่องนอกตัวมาก่อน ไล่ๆมาทีละเรื่อง จนสุดท้าย จบลงที่ธาตุขันธ์ ทำให้รู้สึกเบื่อหน่ายกับการเกิด มันมองเห็นแต่เหตุแล้วก็เหตุ ผลที่มีตามมาไม่รู้จบสักที คือ เหตุของความโง่กับกิเลสของตัวเองที่ยังคงมีอยู่

ผลเลยยังมี เพราะตราบใดที่ตัวโง่ยังอยู่ เหตุย่อมมีเกิดขึ้นอย่างแน่นอน แล้วผลจะไปไหนเสียล่ะ นี่แหละคือ ต้นเหตุของความเบื่อหน่าย เรื่องการเกิดนี่เอง

สภาวะยาขยัน จึงเกิดตามมาเพราะเหตุนี้ สภาวะเบื่อจะเกิดก่อน

การรักษาจิต

เมื่อเกิดสภาวะเบื่อ การรักษาจิตเอาไว้ ไม่ให้กิเลสทำอะไรได้ คือ สมาธิ ใช้สมาธิรักษาเอาไว้ ให้จิตพักในสมาธิ ถ้าสมาธิไม่มีกำลังมากพอ จะทำแบบนี้ไม่ได้ ที่สำคัญคือ ต้องชำนาญ เรียกว่า ทำได้ทุกสภาวะ ทุกอิริยาบท ที่ต้องการจะพักจิต

2-3 วันมานี่ เราพักในสมาธิครั้งละครึ่งวัน พอออกมาจากสมาธิ รู้สึกสบายมากขึ้น จิตกลับมาเป็นปกติแบบที่เคยเป็น อาการเบื่อจะค่อยๆหายไปเอง ไม่ใช่หายไปทันทีทันใด มันจะเป็นไปตามสภาวะเอง

เริ่มเข้าใจในสภาวะที่พระพุทธเจ้าทรงตรัสเอาไว้มากขึ้น คือ ได้อ่านในพระไตรปิฎก ตลอดจนในอรรถกถาจารย์หลายๆท่าน ที่เขียนบันทึกเอาไว้ ซึ่งเป็นการตีความในเนื้อหาหรือถ้อยคำที่พระพุทธเจ้าทรงตรัสไว้

เมื่อเจอสภาวะด้วยตัวเอง ทำให้เข้าใจในพระไตรปิฎกมากขึ้นเรื่อยๆ สภาวะจะตอกย้ำ โดยการเกิดสภาวะเดิมๆซ้ำๆ จนกว่าเราจะรู้แจ้งเห็นชัดจากจิตเอง รู้โดยสภาวะเอง ไม่ใช่จากการคาดเดา

เราต้องไม่มีการให้ค่าต่อสภาวะ ถึงจะรู้ชัดในตัวของสภาวะนั้นๆ หากยังมีการให้ค่าต่อสภาวะ สภาวะนั้นๆจะกลายเป็นเกิดจากการคาดเดาไปทันที ไม่ใช่ตามความเป็นจริงของสภาวะที่เกิดขึ้นแต่อย่างใด

โฆษณา

ใส่ความเห็น

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  เปลี่ยนแปลง )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  เปลี่ยนแปลง )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  เปลี่ยนแปลง )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  เปลี่ยนแปลง )

Connecting to %s

เมษายน 2011
พฤ อา
« มี.ค.   พ.ค. »
 123
45678910
11121314151617
18192021222324
252627282930  

คลังเก็บ

%d bloggers like this: