สัมปชัญญะ

ต้องพยายามให้ญาณเกิด ( สัมปชัญญะ )

ในบรรดานัยทั้ง ๒ นั้น เพราะเหตุที่นัยแรกพระโยคาวจรพึงหายใจออก หายใจเข้าอย่างเดียวเท่านั้น และไม่พึงทำกิจอะไรๆอื่นๆ แต่ว่า ตั้งแต่นี้ต่อไป เธอควรกระทำความเพียรในการยังญาณให้เกิดขึ้นเป็นต้น

ฉะนั้น พึงทราบว่า พระองค์ตรัสพระบาลีโดยปัจจุบันกาลว่า

อสฺสสามีติ ปชานาติ ปสฺสสา ปชานาติ

รู้ชัดว่า เราหายใจออก รู้ชัดว่า เราหายใจเข้า ดังนี้

เพื่อจะทรงแสดงอาการ มีการยังญาณให้เกิดขึ้นเป็นต้น ซึ่งจำต้องทำตั้งแต่นี้ จึงยกพระบาลีด้วยอำนาจอนาคตกาล โดยนัยมี อาทิว่า

สพฺพกายปฏิสํเวที อสฺสสาสิสสามิ

เราจักเป็นผู้รู้ตลอดกายทั้งหมด หายใจออก ดังนี้

ปสฺสมฺภยํ กายสงฺขารํ

คำว่า เธอสำเหนียกว่า เราจักเป็นผู้ระงับกายสังขาร หายใจออก หายใจเข้า ความว่า

เธอย่อมสำเหนียกว่า เมื่อเราทำกายสังขารที่หยาบ ให้สงบ ให้ระงับ ให้ดับ ให้เข้าไปสงบ จักหายใจออก จักหายใจเข้า ดังนี้

โฆษณา

ใส่ความเห็น

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  เปลี่ยนแปลง )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  เปลี่ยนแปลง )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  เปลี่ยนแปลง )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  เปลี่ยนแปลง )

Connecting to %s

เมษายน 2011
พฤ อา
« มี.ค.   พ.ค. »
 123
45678910
11121314151617
18192021222324
252627282930  

คลังเก็บ

%d bloggers like this: