ขี้รำคาญ

เป็นคนขี้รำคาญ

อะไรที่เห็นว่า เป็นการต่อความยาวสาวความยืด เซ้าซี้ ซ้ำซาก ไม่ใช่การดับเหตุของการเกิด เลิกสนทนาด้วย

เป็นคนไม่มีจินตนาการ สิ่งที่เขียน เขียนตามสภาวะที่มีอยู่และเป็นอยู่

ส่วนใครที่เข้ามาอ่าน แล้วเอาไปจิ้นเอง อันนี้เกิดจากเหตุปัจจัยที่มีต่อกัน ถึงไม่ไปสานต่อ

ยังไงเสีย ผู้ที่สร้างเหตุปัจจัย ทำยังไง ย่อมได้รับผลนั้นอยู่ ขึ้นอยู่กับว่า ทำให้เกิด หรือทำให้ดับ

 

ขอบคุณ

มีหลายครั้ง ที่ทำให้รู้สึกขอบคุณการทำความเพียรของตัวเอง

ทำให้เห็นและรู้ทันต่อสิ่งที่เกิดขึ้น มากขึ้น

ทำให้หยุดตัวเอง ในการสร้างเหตุต่อได้ทัน มากขึ้น

 

ในโลกใบนี้ ไม่มีอะไรเลย เหตุที่

ทำให้เกิดความรู้สึกนึกคิดต่อกัน ล้วนเกิดจากเหตุปัจจัยที่มีต่อกัน

วิถีชีวิตของแต่ละคน ขึ้นอยู่กับเหตุปัจจัยที่มีอยู่ และที่กำลังกระทำให้เกิดขึ้นใหม่ ทุกๆขณะ

รู้ทัน ดับได้ไว(ที่ตัวเอง) ย่อมจบลงไว

รู้ไม่ทัน หลงสร้างเหตุต่อ ชีวิตจึงวกวนอยู่อย่างนั้น สุดแต่ว่า จะมองเห็นไหม

 

ถึงเราจบ แต่เขายังไม่ยอมจบ นั่นแหละเหตุปัจจัยที่ยังมีอยู่

เหตุของการรู้ รู้แล้วหยุดได้ ถึงผลยังมีอยู่ แค่รู้ แค่ดูไป เดี๋ยวสิ่งๆนั้น ก็จบลงไปตามเหตุปัจจัยเอง

ผิดกับผู้ที่ไม่รู้ แต่คิดว่า รู้ ย่อมหลงกระทำการสร้างเหตุใหม่ให้เกิดขึ้นเนืองๆ

 

ความหลง(เกิด)-รู้(ดับ)

ความหลง มีแต่การนำสิ่งที่คิดว่า รู้ มีแต่การสร้างเหตุใหม่ของการเกิด

แรกรู้ มีแต่เรื่องของ ทุกข์ เหตุแห่งทุกข์ ความดับทุกข์ และวิธีการดับทุกข์

รู้ชัดเรื่องเหตุแห่งทุกข์(การเกิด) มากขึ้น มีแต่ พยายามดับ มากกว่าหลงสร้างให้เกิดขึ้นใหม่

 

สถานะ ณ วันนี้ มีความสุขมากขึ้น

ซึ่งมีเหตุปัจจัยมาจาก การดับเหตุภายนอก

เป็นเหตุให้ สมาธิที่เกิดขึ้นเนืองๆ

เป็นเหตุให้ รู้ชัดอยู่ภายในกายและจิตเนืองๆ

 

สิ่งที่วลัยพรเขียน ไม่ว่าจะเป็นสภาวะเบื่อ หรือสภาวะอะไรที่เกิดขึ้นก็ตาม

เป็นเพียงสภาวะที่เกิดขึ้นเป็นปกติ ของผู้ที่ยังมีกิเลสอยู่

ผู้ไม่รู้ ย่อมพยายามน้อมเอาคิดเอา เพื่อพิจรณาต่างๆนานา มีแต่เหตุปัจจัยของการปรุงแต่ง

ผู้ที่รู้แล้ว จะรู้ว่า เป็นเรื่องปกติของสภาวะเหล่านี้ ที่เกิดขึ้น จากเหตุปัจจัยที่มีอยู่ คือ กิเลสทั้งหลายนั่นเอง

ส่วนจะเป็นกิเลสประเภทไหน หรือเรียกว่าอะไร ช่างหัวมัน ก็มันก็แค่กิเลส แค่รู้ว่ามีอยู่เท่านั้นเอง

 

มีหน้าที่ แค่รู้ 

หากมีการปรุงแต่งว่า ต้องทำแบบนั้น แบบนี้

ต้องเป็นแบบนั้น แบบนี้ นั่นแหละเหตุปัจจัยที่มีอยู่ ควาททะยานอยากที่มีอยู่

อยากมาก ปรุงมาก ฟุ้งไปเรื่อย มีแต่การเกิด มากกว่าดับเหตุของการเกิด

 

รู้แล้ว มีแต่หยุด  เพราะไม่มีความสำคัญมั่นหมาย ในสิ่งที่รู้

มันจะแค่รู้ว่ามี แล้วก็ดับหายไปเอง เป็นเรื่องปกติ ของกิเลสที่มีอยู่

โฆษณา

ใส่ความเห็น

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  เปลี่ยนแปลง )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  เปลี่ยนแปลง )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  เปลี่ยนแปลง )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  เปลี่ยนแปลง )

Connecting to %s

ตุลาคม 2013
พฤ อา
« ก.ย.   พ.ย. »
 123456
78910111213
14151617181920
21222324252627
28293031  

คลังเก็บ

%d bloggers like this: