ทำบุญ ให้เกิดประโยชน์สูงสุด

เมื่อก่อน บ้าบุญนะ ทำบุญแบบ เชื่อตามคำบอกเล่า ที่มีกันต่อๆมา ทำบุญที่วัด ทำมาตลอด เพราะคิดว่า ตายไปแล้ว จะได้ไปสวรรค์ หากเกิดใหม่ จะได้ไม่อดอยาก ชาตินี้ลำบาก คงเพราะทำบุญมาน้อย คิดแบบนี้นะ ตอนนั้น เคยคิดแบบนี้นะ

ค่าใช้จ่าย จึงหมดไปกับ การทำบุญแบบนี้มาตลอด แต่ก็สุขใจนะ ยามที่หวนคิดถึงการทำบุญ การให้ทาน ในแต่ละครั้ง

การทำความเพียร ทำให้เกิดปัญญา

เมื่อเข้าสู่เส้นทางปฏิบัติแบบจริงจัง คือ ทำความเพียรต่อเนื่อง การทำบุญตามวัดแบบนั้น ลดน้อยลงไปเรื่อยๆ เพราะ นำไปหยอด หรือทำบุญในการเลี้ยงน้ำปานะบ้าง เลี้ยงอาหารพระภิกษุสงฆ์ ทั้งผู้ปฏิบัติบ้าง ชำระหนี้สงฆ์บ้าง คือ ไม่ต้องตื่นแต่เช้า เพื่อรอใส่บาตรพระ แบบก่อนๆ และเลิกตะเวณทำบุญ ที่โน่น ที่นี่ แบบก่อนๆ

ใช้วิธีทำบุญ เฉพาะเวลาไปปฏิบัติแทน ทำตรงนั้นเลย เป็นการให้ส่วนรวม ช่วยส่วนรวมโดยตรง ไม่ไปสร้างเหตุอามิสบูชา ให้เกิดกับพระ(ถวายปัจจัย)

การทำบุญของวลัยพร ในตอนนี้ คือ การทำความเพียรอย่างต่อเนื่อง มุ่งดับเหตุของ การดับเหตุการเกิดภพชาติปัจจุบัน(พยามยาม รู้ให้ทัน เพื่อหยุดสร้างเหตุนอกตัว) และ ดับเหตุของ การเวียนว่าย ตายเกิดในวัฏฏสงสาร(ทำความเพียร ต่อเนื่อง)

การทำบุญ และทำทาน จะทำในที่ได้ไปปฏิบัติ ทำที่นั่นเลย ไม่เจาะจงบุคคล ให้โดยส่วนรวม ทุกคนได้เหมือนกันหมด

ไปทุกครั้ง ที่ไม่เคยขาด คือ เลี้ยงน้ำปานะ ทั้งพระและผู้ปฏิบัติ ไม่ให้ใครเป็นพิเศษ เพราะเหตุนี้ ในครอบครัวเรา จึงมีกินตลอด ไม่อดอยากปากแห้ง อยากกินอะไร ก็ได้กิน

เจ้านายก็เป็นแบบนั้น เพราะ เงินที่ให้กับการทำบุญ และทำทาน เป็นเงินที่มาจากน้ำพักน้ำแรง ของเจ้านาย สิ่งที่วลัยพรได้รับ เจ้านายจึงได้รับผลด้วย เพราะเหตุนี้

ทำประจำ

สิ่งที่เจ้านายทำประจำทุกครั้ง ก่อนจ่ายเงินค่าใช้จ่ายภายในบ้าน ให้กับวลัยพร และ ให้ยาย คือ จบเงิน อธิษฐานจิต ก่อนที่จะให้วลัยพร และก่อนที่จะโอนเงินเข้าบัญชี ส่งให้ยาย

ทุกเช้า ก่อนไปทำงาน วลัยพร จะพูดว่า ขอให้เจ้านาย มีความสุข เจ้านายจะยกมือ สาธุ ก่อนไปทำงานทุกวัน

โฆษณา

ใช้เงินให้คุ้มค่า

รองเท้า เหตุของความไม่รู้ที่มีอยู่ บ่อยครั้งที่ต้องซื้อรองเท้าใหม่ เพราะของเก่าไม่พัง ก็สภาพทนดูไม่ได้

วิธีรักษารองเท้า ซื้อรองเท้าหนังดีกว่า อาจจะราคาแพง แต่คุ้ม ถ้าจะเซฟค่าใช้จ่าย ให้ซื้อรองเท้าหนัง มือสอง

รองเท้า ซื้อมาใหม่ ให้นำไปที่ร้านรองเท้า ใส่เกือกม้า เป็นพลาสติก ที่ส้น เพื่อช่วยไม่ให้ส้นรองเท้าเสื่อมสภาพไปก่อนวัยอันควร

พื้นรองเท้าด้านหน้า ใช้ไปจนกว่าจะสึก อย่าให้ถึงหัวคิ้วด้านหน้า แล้วนำไปเสริมพื้นด้านหน้าใหม่ได้

ทำแบบนี้ ช่วยยืดอายุการใช้งานรองเท้า สภาพหนังแท้ ยิ่งใช้ยิ่งนิ่ม ใส่สบาย ควรดูแลสภาพหนัง ด้วยการ ลงย้ำยา ขัดทำความสะอาด

รองเท้า ควรมีสำรองหลายคู่ อย่าใช้รองเท้าเพียงคู่เดียว จะทำให้พังไว ไม่คุ้มค่าเงินที่จ่ายไป

รองเท้าของเจ้านาย ส่วนมากเป็นรองเท้าหนังมือสอง วลัยพร จัดการให้หมด วันจันทร์ ถึงวันพฤหัสบดี จะมี ๘ คู่ (ใส่สลับอาทิตย์ เว้นอาทิตย์)

คู่ไหน พื้นด้านหน้าสึก จะเปลี่ยนแค่พื้นหน้า ไม่ต้องเปลี่ยนทั้งหมด ราคาประมาณ ๑๒๐ บาท ถ้าเปลี่ยนทั้งหมด ๓๕๐ บาท ประหยัดค่าใช้จ่าย ครึ่งต่อครึ่ง

เมื่อก่อนไม่รู้ ว่ามีการเปลี่ยนแบบนี้ได้ รองเท้าเจ้านาย มีน้อยคู่ ชอบนั่งยอง พื้นตรงกลางจะหัก ต้องเปลี่ยนทั้งชุด

พอมีหลายคู่ ไว้ใส่สลับเปลี่ยน การใช้งาน ก็นานมากขึ้น

กว่าจะรู้ว่า ทำยังไง การใช้งานรองเท้า ถึงจะคุ้มค่าเงินที่จ่ายไป กว่าจะรู้ ก็เสียไปหลายตังค์ อยู่เหมือนกัน

วันศุกร์(วันไปรเวท) จะมี ๖ คู่

เสาร์-อาทิตย์ จะมี ๔ คู่

กาเกงในเจ้านาย วลัยพร จัดการให้หมด ของใหม่ มีทั้งหมด ๓๐ ตัว ของเก่าไม่ทิ้ง ๓๐ ตัว สภาพยังใช้งานได้อยู่ ไม่ทิ้ง เก็บสำรองไว้ ใส่สลับกัน

คือ พอของใหม่หมด เปลี่ยนเป็นชุดเก่าขึ้นแทน ใช้จนกว่าจะหมด นำของเก่า มาสลับใช้ต่อ

ฉะนั้น กางเกงในของเจ้านาย จึงดูใหม่อยู่เสมอ ไปไหน จะได้ไม่อายเขา เพราะใส่กางเกงในหูย้วย(ของเก่า ก่อนที่วลัยพร จะม่อยู่กับเจ้านาย มีสภาพแบบนั้น วลัยพรนำไปตัดแต่ง เย็บต่อเป็นผ้าถูพื้น)

เพราะเวลาเจ้านายไปทำงานต่างจังหวัด อาจมีอยู่ค้าง ควรเตรียมตัวให้พร้อม คือ ตัวเองเคยใส่แบบนั้นเหมือนกัน ของเก่า ใส่สบายดี ก็แค่ใส่อยู่บ้านเองนิ

พอดีตากกางเกงในไว้หน้าบ้าน ของเก่า ขอบมันก็ย้วย โดนแซวว่า ดูสิ ใส่กางเกงในหูย้วย นี่ได้มาจากประสพการณ์ของตนเอง เลยไม่อยากให้มีเหตุการณ์แบบนี้เกิดขึ้นอีก

สภาพแวดล้อม สถานที่อยู่ของแต่ละคน ล้วนแตกต่างไปตามเหตุปัจจัย ที่ทำกันมา และที่กำลังสร้างให้เกิดขึ้นใหม่ ในแต่ละขณะๆๆๆ

แฮปปี้แลนด์ สมชื่อกับแฮปปี้แลนด์จริงๆ อยู่แบบพอเพียง ทั้งเสื้อผ้ามือสอง กางเกงยีนส์ รองเท้ามือสอง สภาพที่จะได้ แล้วแต่เหตุปัจจัยอีกน่ะแหละ

วลัยพร ชอบทำทาน ทั้งอาหาร และเสื้อผ้า ข้าวของเครื่องใช้ ผลที่ได้รับคือ ถึงจะเป็นมือสอง แต่สภาพของที่ได้มา ใหม่กิ๊ก เป็นเหตุให้ ประหยัดค่าใช้จ่ายได้เยอะมากก ไม่ต้องจ่ายแพงกว่าที่คิด

อาหารการกิน สะดวก สบายทุกอย่าง เพราะ อยู่ใกล้ตลาด

ยิ่งทำความเพียร สติยิ่งทันความรู้สึกนึกคิดที่เกิดขึ้น มากขึ้น เพราะเหตุนี้ ค่าใช้จ่ายต่างๆภายในครอบครัว จึงลดลงไปเรื่อยๆ

จะหยิบ จะจับอะไร สติทันมากขึ้น จิตมีคิดพิจรณาก่อนที่จะซื้อทุกครั้งว่า จำเป็นมากไหม ในการจับจ่ายสิ่งนั้น ค่าใช้จ่าย จึงลดลงเพราะเหตุนี้

ทุกข์ เห็นทำ – เสียก่อนได้

ต้องเจอทุกข์ก่อน จึงจะรู้วิธีการกระทำ ที่จะ ดับเหตุแห่งทุกข์

ต้องเสียใจก่อน เสียใจในความประมาทพลาดพลั้ง ที่หลงกระทำลงไป เพียงอารมณ์ชั่ววูบของความหลง ที่ครอบงำอยู่

ความทุกข์ ที่เกิดขึ้น ของแต่ละคน ทุกข์มาก ทุกข์น้อย นำมาเปรียบเทียบกันไม่ได้ ของใคร ของมัน เป็นปัจจัจตัง

สิ่งที่เรียกว่า สุข ทุกข์ ที่เกิดขึ้นในชีวิต ล้วนเกิดจาก การกระทำของตัวเองทั้งนั้น ทั้งที่เคยทำไว้ในอดีต และปัจจุบัน ที่ทำให้เกิดขึ้นใหม่ ทุกๆขณะ ที่เกิดจาก ความรู้สึกนึกคิด

ข้าวของเครื่องใช้ ก็เหมือนกัน ต้องเสียก่อน คือ เสียเงินค่าโง่ไปก่อน(ความไม่รู้) ก่อนที่จะรู้วิธีการใช้งานของสิ่งนั้น ให้คุ้มค่า คุ้มราคาเงินที่จับจ่ายไป

โอรัมภาคิยสังโยชน์ ๕

[๑๕๓] ข้าพเจ้าได้สดับมาอย่างนี้:-

สมัยหนึ่ง พระผู้มีพระภาคประทับอยู่ ณ พระวิหารเชตวัน อารามของท่านอนาถบิณฑิกเศรษฐี เขตพระนครสาวัตถี.
ณ ที่นั้นแล พระผู้มีพระภาคตรัสเรียกภิกษุทั้งหลายว่า ดูกรภิกษุทั้งหลาย.
ภิกษุเหล่านั้นรับพระดำรัสพระผู้มีพระภาคว่า พระเจ้าข้า.

พระผู้มีพระภาคได้ตรัสว่า ดูกรภิกษุทั้งหลาย เธอทั้งหลายยังจำโอรัมภาคิยสังโยชน์ ๕ ที่เราแสดงแล้วได้หรือไม่?
เมื่อพระผู้มีพระภาคตรัสอย่างนี้แล้ว

ท่านพระมาลุงกยบุตรได้กราบทูลว่า ข้าแต่พระองค์ผู้เจริญ ข้าพระองค์ยังจำได้ซึ่งโอรัมภาคิยสังโยชน์ ๕ ที่พระผู้มีพระภาคทรงแสดงแล้ว.

ดูกรมาลุงกยบุตร ก็เธอจำโอรัมภาคิยสังโยชน์ ๕ ที่เราแสดงแล้วว่าอย่างไร?

ข้าแต่พระองค์ผู้เจริญ ข้าพระองค์ยังจำได้ซึ่งโอรัมภาคิยสังโยชน์ คือ สักกายทิฏฐิ
วิจิกิจฉา สีลัพพตปรามาส กามฉันทะ พยาบาท ที่พระผู้มีพระภาคทรงแสดงแล้ว

ข้าแต่พระองค์ผู้เจริญ ข้าพระองค์ยังจำได้ซึ่งโอรัมภาคิยสังโยชน์ ๕ ที่พระผู้มีพระภาคทรงแสดงแล้ว อย่างนี้.

[๑๕๔] ดูกรมาลุงกยบุตร เธอจำโอรัมภาคิยสังโยชน์ ๕ เหล่านี้ ที่เราแสดงแล้วอย่างนี้ แก่ใครหนอ?
ดูกรมาลุงกยบุตร นักบวช พวกอัญญเดียรถีย์จักโต้เถียง ด้วยคำโต้เถียง อันเปรียบด้วยเด็กนี้ได้ มิใช่หรือว่า

แม้แต่ความคิดว่า กายของตน ดังนี้ ย่อมไม่มีแก่เด็ก
กุมารอ่อนผู้ยังนอนหงายอยู่ ก็สักกายทิฏฐิจักเกิดขึ้นแก่เด็กนั้นแต่ที่ไหน
ส่วนสักกายทิฏฐิ อันเป็นอนุสัยเท่านั้น ย่อมนอนตามแก่เด็กนั้น

แม้แต่ความคิดว่า ธรรมทั้งหลายดังนี้ ย่อมไม่มีแก่เด็กกุมารอ่อนผู้ยังนอนหงายอยู่
ก็ความสงสัยในธรรมทั้งหลาย จักเกิดขึ้นแก่เด็กนั้นแต่ที่ไหน
ส่วนวิจิกิจฉาอันเป็นอนุสัยเท่านั้น ย่อมนอนตามแก่เด็กนั้น
แม้แต่ความคิดว่า ศีลทั้งหลาย ดังนี้ ย่อมไม่มีแก่เด็กกุมารอ่อนผู้ยังนอนหงายอยู่
สีลัพพตปรามาสในศีลทั้งหลาย จักเกิดขึ้นแก่เด็กนั้นแต่ที่ไหน
ส่วนสีลัพพตปรามาสอันเป็นอนุสัยเท่านั้น ย่อมนอนตามแก่เด็กนั้น

แม้แต่ความคิดว่า กามทั้งหลาย ดังนี้ ย่อมไม่มีแก่เด็กกุมารอ่อนยังนอนหงายอยู่
ก็กามฉันทะในกามทั้งหลายจักเกิดขึ้นแก่เด็กนั้นแต่ที่ไหน
ส่วนกามราคะอันเป็นอนุสัยเท่านั้น ย่อมนอนตามแก่เด็กนั้น

แม้แต่ความคิดว่า สัตว์ทั้งหลาย ดังนี้ ย่อมไม่มีแก่เด็กกุมารอ่อนผู้ยังนอนหงายอยู่
ก็ความพยาบาท ในสัตว์ทั้งหลายจักเกิดขึ้นแก่เด็กนั้นแต่ที่ไหน
ส่วนพยาบาทอันเป็นอนุสัยเท่านั้น ย่อมนอนตามแก่เด็กนั้น

ดูกรมาลุงกยบุตร นักบวช พวกอัญญเดียรถีย์จักโต้เถียง ด้วยคำโต้เถียงอันเปรียบด้วยเด็กอ่อนนี้ได้มิใช่หรือ?

เมื่อพระผู้มีพระภาคตรัสอย่างนี้แล้ว ท่านพระอานนท์ ได้กราบทูลพระผู้มีพระภาคว่า
ข้าแต่พระผู้มีพระภาค เวลานี้เป็นกาลสมควร ข้าแต่พระสุคต
เวลานี้เป็นกาลสมควรที่พระผู้มีพระภาคพึงทรงแสดงโอรัมภาคิยสังโยชน์ ๕
ภิกษุทั้งหลายได้ฟังต่อพระผู้มีพระภาคแล้ว จักทรงจำไว้.

ดูกรอานนท์ ถ้ากระนั้น เธอจงฟัง จงมนสิการให้ดี เราจักกล่าว
ท่านพระอานนท์ทูลรับ พระผู้มีพระภาคว่า อย่างนั้นพระเจ้าข้า.

[๑๕๕] พระผู้มีพระภาคได้ตรัสว่า ดูกรอานนท์ ปุถุชนในโลกนี้ ผู้ไม่ได้สดับ ไม่ได้เห็นพระอริยะ
ไม่ฉลาดในธรรมของพระอริยะ ไม่ได้รับแนะนำในธรรมของพระอริยะ
ไม่เห็นสัตบุรุษ ไม่ฉลาดในธรรมของสัตบุรุษ ไม่ได้รับแนะนำในธรรมของสัตบุรุษ

มีจิตอันสักกายทิฏฐิกลุ้มรุมแล้ว อันสักกายทิฏฐิครอบงำแล้วอยู่
และเมื่อสักกายทิฏฐิเกิดขึ้นแล้ว ย่อมไม่รู้อุบายเป็นเครื่องสลัดออกเสียได้ตามความเป็นจริง
สักกายทิฏฐินั้นก็เป็นของมีกำลัง อันปุถุชนนั้น บรรเทาไม่ได้แล้ว ชื่อว่าเป็นโอรัมภาคิยสังโยชน์

ปุถุชนนั้นมีจิตอันวิจิกิจฉากลุ้มรุมแล้ว อันวิจิกิจฉาครอบงำแล้วอยู่
และเมื่อวิจิกิจฉาเกิดขึ้นแล้ว ย่อมไม่รู้อุบายเป็นเครื่องสลัดออกเสียได้ ตามความเป็นจริง
วิจิกิจฉานั้นก็เป็นของมีกำลัง อันปุถุชนนั้นบรรเทาไม่ได้แล้ว ชื่อว่าเป็น โอรัมภาคิยสังโยชน์.

ปุถุชนนั้นมีจิตอันสีลัพพตปรามาสกลุ้มรุมแล้ว อันสีลัพพตปรามาส ครอบงำแล้วอยู่
และเมื่อสีลัพพตปรามาสเกิดขึ้นแล้ว ย่อมไม่รู้อุบายเป็นเครื่องสลัดออกเสียได้ ตามความเป็นจริง
สีลัพพตปรามาสนั้นก็เป็นของมีกำลัง อันปุถุชนนั้นบรรเทาไม่ได้แล้วชื่อว่า เป็นโอรัมภาคิยสังโยชน์

ปุถุชนนั้นมีจิตอันกามราคะกลุ้มรุมแล้ว อันกามราคะครอบงำแล้วอยู่
และเมื่อกามราคะเกิดขึ้นแล้ว ย่อมไม่รู้อุบายเป็นเครื่องสลัดออกเสียได้ตามความเป็นจริง
กามราคะนั้นก็เป็นของมีกำลัง อันปุถุชนนั้นบรรเทาไม่ได้แล้ว ชื่อว่าเป็นโอรัมภาคิยสังโยชน์.

ปุถุชนนั้นมีจิตอันพยาบาทกลุ้มรุมแล้ว อันพยาบาทครอบงำแล้วอยู่
และเมื่อพยาบาทเกิดขึ้นแล้ว ย่อมไม่รู้อุบายเป็นเครื่องสลัดออกเสียได้ตามความเป็นจริง
พยาบาทนั้นก็เป็นของมีกำลัง อันปุถุชนนั้นบรรเทาไม่ได้แล้ว ชื่อว่าโอรัมภาคิยสังโยชน์.

ดูกรอานนท์ ส่วนอริยสาวกผู้ได้สดับแล้ว ได้เห็นพระอริยะ
เป็นผู้ฉลาดในธรรมของพระอริยะ ได้รับแนะนำในธรรมของพระอริยะดีแล้ว
ได้เห็นสัตบุรุษ ฉลาดในธรรมของสัตบุรุษ ได้รับแนะนำในธรรมของสัตบุรุษดีแล้ว

มีจิตอันสักกายทิฏฐิกลุ้มรุมไม่ได้ อันสักกายทิฏฐิครอบงำไม่ได้อยู่
และเมื่อสักกายทิฏฐิเกิดขึ้นแล้ว ย่อมรู้อุบายเป็นเครื่องสลัดออกเสียได้ตามความเป็นจริง
สักกายทิฏฐิพร้อมทั้งอนุสัย อันอริยสาวกนั้น ย่อมละได้

อริยสาวกนั้นมีจิตอันวิจิกิจฉากลุ้มรุมไม่ได้ อันวิจิกิจฉาครอบงำไม่ได้อยู่
และเมื่อวิจิกิจฉาเกิดขึ้นแล้ว ย่อมรู้อุบายเป็นเครื่องสลัดออกเสียได้ตามความเป็นจริง
วิจิกิจฉาพร้อมทั้งอนุสัย อันอริยสาวกนั้นย่อมละได้.

อริยสาวกนั้นมีจิตอันสีลัพพตปรามาสกลุ้มรุมไม่ได้ อัน
สีลัพพตปรามาสย่อมครอบงำไม่ได้อยู่ และเมื่อสีลัพพตปรามาสเกิดขึ้นแล้ว ย่อมรู้อุบายเป็น
เครื่องสลัดออกเสียได้ตามความเป็นจริง สีลัพพตปรามาสพร้อมทั้งอนุสัย อันอริยสาวกนั้นย่อม
ละได้. อริยสาวกนั้นมีจิตอันกามราคะกลุ้มรุมไม่ได้ อันกามราคะครอบงำไม่ได้อยู่ และเมื่อ
กามราคะเกิดขึ้นแล้ว ย่อมรู้อุบายเป็นเครื่องสลัดออกเสียได้ตามความเป็นจริง กามราคะพร้อมทั้ง
อนุสัยอันอริยสาวกนั้นย่อมละได้. อริยสาวกนั้นมีจิตอันพยาบาทกลุ้มรุมไม่ได้ อันพยาบาท
ครอบงำไม่ได้อยู่ และเมื่อพยาบาทเกิดขึ้นแล้ว ย่อมรู้อุบายเป็นเครื่องสลัดออกเสียได้ตามความ
เป็นจริง พยาบาทพร้อมทั้งอนุสัย อันอริยสาวกนั้นย่อมละได้.

             



http://www.84000.org/tipitaka/pitaka2/v.php?B=13&A=2814&Z=2961

รู้ให้ทัน หยุดให้ทัน

รู้ให้ทัน หยุดให้ทัน

จากการไปปฏิบัติ ที่สถานปฏิบัติธรรม พระธรรมโมลี ปากช่อง เขาใหญ่ ในครั้งนี้ ทำให้เห็นว่า สิ่งที่ควรกระทำให้มากขึ้นคือ รู้ให้ทัน หยุดให้ทัน

เรื่องราวของการทำความเพียร ไม่มีอะไรเลย แต่ที่มีมากที่สุด คือ ใจ นี่แหละ ถ้ารู้ไม่ทันต่อสภาวะที่เกิดขึ้น(กิเลส) นอกจาก ความคิดที่เกิดขึ้นแล้ว ยังก้าวล่วงออกไปทางวจีกรรม กายกรรมอีก

ผลกระทบกลับมาคือ การกระทำนั้นๆ หรือ ความคิดนั้นๆ ส่งผลกลับมา ขณะที่กำลังปฏิบัติอยู่ เรียกว่า ถูกนิวรณ์เล่นงาน จนอ่วมอรทัย แทบจะหอบกระเป๋ากลับบ้าน
ถือคำพูด

เกือบทำแบบนั้นจริงๆ อยากจะหอบกระเป๋ากลับบ้านในวันนั้น ทันที แต่เพราะได้บอกพระอาจารย์ ล่วงหน้าไว้แล้วว่า จะกลับวันจันทร์ กลัวถูกว่า เป็นคนโลเล เลยไม่กล้าทำตามความรู้สึกนึกคิดที่เกิดขึ้น

สภาวะมาสอน

เมื่อทำความเพียรต่อ จิตคิดพิจรณาตลอด ภาพแต่ละเหตุ แต่ละขณะ ผุดขึ้นมาต่อเนื่อง

สภาวะตามความเป็นจริง รู้ดีว่า สิ่งที่เกิดขึ้น เป็นไปตามเหตุปัจจัยของแต่ละคน ไม่ว่าจะเป็นการ ยืน เดิน นั่ง นอน กิน ดื่ม ถ่าย ฯลฯ

จากเหตุปัจจัยที่มีต่อกัน เมื่อมาพบเจอกัน ความยึดติดในรู้ ที่มีอยู่ รู้ว่าควรทำอย่างไร ใจไปคิดแทนเขา ยามที่เห็นการกระทำของเขา

เห็นเขาตักอาหารเต็มถาด หลุมที่มีอยู่ แทบจะไม่พอใส่ ใส่จนล้น อาหารเวลาจะหยิบ เลือกแล้ว เลือกอีก คนแล้วคนอีก หยิบอาหารแบบ ไม่นึกถึงคนที่เหลืออยู่ว่า คนข้างหลัง จะมีกินพอไหม

ตัวเหตุ

สิ่งที่เกิดขึ้น ถูกสะสมเชื้อ มาตั้งแต่วันแรกเจอกัน ภาพการไม่กำหนดในการหยิบ ตัก กิน ปริมาณอาหารที่ล้นถาด แต่เขาก็กินจนหมด ไม่มีเหลือ และยังไปหาของกินเพิ่มอีกที่ข้างบน ตรงที่มีน้ำปานะ จัดตั้งไว้

ขนมเป็นเหตุ

วันที่เกิดเหตุมากที่สุด คือ วันที่มีขนมเปี๊ยะกุหลาบ ชิ้นเล็กๆ มีชิฟฟ่อนเค้ก มีหลายคน หยิบแบบไม่คิดถึงคนข้างหลัง หยิบใส่ล้นหลุม

พอมาถึงเรา และมีคนต่อจากเราอีกสองคน ขนมหมดเกลี้ยง เหลือแต่กล้วยน้ำว้า ตอนนั้นแหละ ปริ๊ดทันที เก็บเอาไว้ในใจ

น้ำปานะก็เหมือนกัน พฤติกรรมจากคนเดิม แม้แต่ของพระ ก็ไม่เว้น น้ำปานะ ที่โยมนำมาใส่กล่องไว้ สำหรับพระ คนนี้กลับหยิบเอามากินแบบไม่ต้องคิด

แถมน้ำปานะนั้น หลังเที่ยงไม่ควรกิน เพราะ เป็นพวกธัญญาพืชแบซอง ที่มีส่วนผสมที่ต้องเคี้ยว เช่น ข้าว ข้าวโพด ถึงแม้จะบดละเอียดมาแล้วก็ตาม

ใจมีคิด เมื่อมีคิด เหตุมี ผลย่อมมี ขณะปฏิบัติ ภาพต่างๆผุดขึ้นมา เดินก็รู้เท้าไม่ค่อยชัด เพราะไปคิดเรื่องอื่นมากกว่า เวลานั่ง ก็นั่งไม่ได้ มีแต่ความคิด ทนอยู่จนหมดเวลา ใจอยากกลับบ้าน
ใจปล่อยวาง

การคิดพิจรณา ในสิ่งที่ติดอยู่ พยายามที่จะละ แค่ดับไปชั่วคราว ตราบใดที่ยังมีเชื้อ ก็เกิดขึ้นมาใหม่อีก รู้สึกฟุ้งซ่าน

ผลของการทำความเพียรต่อเนื่อง มุ่งดับเหตุของการเกิดมาตลอด ผลส่งกลับมา มีน้องคนหนึ่ง มาใหม่ เวลากินข้าว เขาจะกินแบบไม่สนใจใคร กินเอิ่ม ก็ลุก อยากคุยก็คุย ไม่สนใจใคร(ตามภาพที่มองเห็น)

เมื่อมาปฏิบัติ ภาพของน้องผุดขึ้นมา พร้อมกับภาพที่ติดอยู่ เรื่องการกินของอีกคน สองภาพ แตกต่างอย่างสิ้นเชิง

ภาพคนแรก กินแบบไม่คิดอะไร

ภาพคนที่สอง กินแบบไม่คิดอะไร กินในแบบของเขา เพราะเรามีเหตุปัจจัยกับเขา จึงทำให้เกิดความรู้สึกนึกคิด

เหตุของเขา แต่เราดันไปคิดแทนว่า จะต้องทำแบบนั้น แบบนี้ จึงจะส่งผลเร็ว ต่อการปฏิบัติ

ภาพคนแรกผุดขึ้นมาอีก เขาไม่สนใจใคร กินๆแล้วก็ไป

จิตเกิดการปล่อยวางลงทันที นี่แหละ ทุกข์เพราะคิด

วันต่อๆมา เมื่อกระทบกับบุคคลเดิม ใจว่างเปล่า ไม่มีความรู้สึกหรือความคิดใดๆกับเขาอีก มันเป็นเรื่องเหตุปัจจัยของแต่ละคน

นี่แหละ คิดให้ตาย คิดเพื่อจะหยุด กลับหยุดคิดไม่ได้

จนกว่า จิตจะเห็นความจริงแบบแจ่มแจ้ง จนเกิดการปล่อยวางโดยตัวของจิตเอง ทุกสิ่งหายวั๊บไปกับตา ไม่มีเหลือเชื้อให้เกิดขึ้นอีก ใจกลับมาปกติ

ไม่หักดิบ

การไปครั้งนี้ ทำให้เห็นความอยากที่เนียนมากขึ้น อยาก แต่ไม่รู้ว่าอยาก คิดว่ารู้ จึงทำ อยากได้สภาวะเดิมๆกลับคืน รู้ว่า ควรทำอย่างไร จึงคิดหักดิบ

ผลคือความพลั้งเผลอ ที่ยังมีอยู่ ผลกระทบส่งกลับมาที่เวลาปฏิบัติ มีแต่ความคิด จิตจึงตั้งมั่นได้ยาก เพราะโดนนิวรณ์เล่นงาน

ความเผลอ

ทุกๆการกระทำ ต้องรู้ให้ทัน เพราะยังไม่ทัน การสร้างเหตุใหม่ ให้เกิดขึ้น จึงเกิดทันที แค่คำพูด ถึงแม้จะเป็นสิ่งที่ควรกระทำก็ตาม

พี่ที่พักอยู่ด้วยกัน มีเหตุให้เขาอยู่ต่อไม่ได้ ขอกลับก่อนกำหนด เราก็บอกกับพี่ว่า พี่อยู่ต่อไม่ได้จริงๆหรือ น่าจะอยู่นะ ให้อภัยพี่อีกคนไปเถอะ อย่าถือโกรธขนาดนั้นเลย

พี่ตอบว่า ไม่เอา อยู่ไม่ได้จริงๆ น้องไม่มาเป็นพี่ น้องไม่รู้หรอก

เราก็บอกว่า พี่ไปห่วงพี่เขามากไป จนเอามาเป็นภาระให้กับตัวเอง ก็เลยเป็นแบบนี้ เขาจะกินยังไง ก็เรื่องของเขา

ผลกลับมา

กรรมนี่ทันตานะ หลังจากพี่เขากลับไป สองวันต่อมา วลัยพรเจอทันที ผลคือ แทบจะหอบกระเป๋ากลับบ้านเหมือนกัน ถ้าไม่ติดว่า บอกพระอาจารย์ไว้แล้วว่า จะกลับวันจันทร์ ไม่งั้น กลับจริงๆ

ทนอยู่ต่อ ปฏิบัติก็ห่วยแตกสุดๆ เห็นแต่ทุกข์ มีแต่ความคิด ฟุ้งซ่านมากๆ เห็นชัดเลย อาการอยากหอบกระเป๋ากลับบ้าน เป็นปัจจัจตังจริงๆ เหมือนที่พี่เขาพูดไว้ น้องไม่มาเป็นพี่ น้องไม่รู้หรอก

จบ

สองวันต่อมา เจอเหตุให้ ทำให้มีสติ ดับเหตุเก่าที่มีอยู่ลงไปได้ ใจกลับมาปกติ การทำความเพียร เป้นไปได้แบบสบายๆ

ใจกลับมาคิดอีก อยากอยู่ต่อ ไม่อยากกลับ แต่สติบอกว่า ไม่เที่ยงหรอก กลับดีกว่า แล้วเริ่มต้นใหม่อีก
ไม่มีอะไร

กลับมาตั้งสติใหม่ ทุกสิ่งที่เกิดขึ้น เป็นเรื่องปกติของสิ่งๆนั้น มันไม่มีอะไร ที่มีเพราะเรามีเหตุปัจจัยร่วมกับเขา

พฤศจิกายน 2013
พฤ อา
« ต.ค.   ธ.ค. »
 123
45678910
11121314151617
18192021222324
252627282930  

คลังเก็บ

%d bloggers like this: