รู้-ละ

๑ พค.๕๗

วันนี้ ทำสมาธิ ๒ ชม.ครึ่ง จิตเป็นสมาธิง่ายดาย เหมือนปกติ

ไม่มีเพ่ง รู้แบบสบายๆ ขณะจิตเป็นสมาธิอยู่ ยังมีอาการสัปหงกอยู่ ไม่ง่วง รู้สึกตัวเนืองๆ

ยังคงทำปกติในช่วงบ่าย

ช่วงเช้าเป็นเรื่องของงานบ้าน สิ่งที่ยังชอบทำ(งานอื่นๆ เข้าเนต เย็บผ้า)

ถึงแม้เจ้านายอยู่ด้วย ไม่มีปัญหาต่อเวลาที่แบ่งไว้

 

 

ยิ่งรู้ชัดในเหตุปัจจัย ที่ยังมีอยู่(สิ่งที่เคยกระทำไว้ ส่งมาให้รับผล ในรูปของ สิ่งที่เกิดขึ้นในชีวิต สิ่งๆนั้น ทำให้เกิดความรู้สึกนึกคิด ที่เรียกว่า ผัสสะ)

รู้ชัดในผัสสะต่างๆ ที่เกิดขึ้นมากเท่าไหร่

สิ่งที่กระทำ ผลที่ได้รับ

สิ่งที่กระทำ ผลที่ได้รับ

สิ่งที่กระทำ ผลที่ได้รับ

จิตจะมีการคิดพิจรณาแบบนี้ตลอด ทุกๆขณะที่ผัสสะเกิด และมีการหลงสร้างเหตุออกไป ตามความรู้สึกนึกคิดที่เกิดขึ้น

บางครั้ง มาในรูปของภาพต่างๆ เหมือนดูหนังเงียบ

 

สุดท้าย ก็บอกกับตัวเองว่า แค่เหตุปัจจัย ที่ตนมีอยู่ ต้องใช้สติรับมือ

เรื่องนอกตัว ใคร อะไร ที่ไหน อย่างไร ควรปล่อยให้เป็นไปตามเหตุปัจจัย

ยังมีหลุดออกไปบ้าง เห็นผลกระทบกลับมา ก็แค่นั้นเอง ความหลงในสังสารวัฏ ไม่เคยปราณีใคร

เพราะเหตุนี้ มีแต่ละ ละ ละไปแต่ละเหตุ

แค่ดู แค่รู้มากขึ้น

บันเทิงธรรม

เรื่องนอกตัว หากมีความปรารถนาดีต่อผู้อื่น ต้องไม่สรา้งเหตุของ สภาพแวดล้อมเป็นพิษ

หมายถึง ไม่ยุ่งนอกตัว

การยุ่งนอกตัว แทนที่สิ่งใดเกิดขึ้น สิ่งนั้นย่อมดับลงไปเอง ตามเหตุปัจจัย

เมื่อมีเราเข้าไปยุ่ง สภาพธรรมของสิ่งที่เกิดขึ้น จึงเป็นพิษเพราะเหตุนี้

 

ช่วงนี้ รู้สึกบันเทิงธรรม ที่เกิดขึ้นในตัวเอง มากกว่าที่จะคิดยุ่งนอกตัว

มนุษย์ ตราบใดที่ยังมีกิเลส นั่นแหละ เหตุของการเกิด ที่ยังมีอยู่

แล้วจะไปเอาอะไรกับเรื่องนอกตัว เหตุของใคร ก็ของคนนั้น

 

วันหยุด

เมื่อก่อน เวลาถึงวันหยุดของเจ้านาย มักไม่ค่อยชอบ เพราะ งานบ้านเยอะมากขึ้น

ตอนนี้ กลับมีความชอบใจ ในวันที่เจ้านายหยุด เพราะนั่นคือ โอกาสของการทำสมาธิ ช่วงเช้า ที่ยาวนานขึ้น ไม่ต้องรีบลุก

ยังคงลุกขึ้นปิดแอร์ ตี ๔ ทุกวัน

ถ้าเป็นวันธรรมดา หลังจากปิดแอร์ ลุกอีกที ตี ๕.๔๕ แผ่เมตตา กรวดน้ำ เตรียมต้มน้ำร้อน สำหรับอาหารมื้อเช้า โอวัลติน+กาแฟ กับขนมปังหรืออาหารอื่นๆ

ถ้าเป็นวันที่เจ้านายหยุด หลังจากปิดแอร์ ลุกอีกที โน่น ๙ โมงครึ่ง ไม่ก็ ๑๐โมงครึ่ง เพราะเจ้านายกินข้าวสาย

เราเลยมีโอกาสทำสมาธินานขึ้น

กว่าจะกินข้าวกันเสร็จ ล้างถ้วยล้างชามเสร็จ ก็ปาเข้าไปเที่ยง

 

ยิ่งรู้ชัดในกายมากเท่าไหร่ ความสุขกับความเบื่อหน่าย มักเกิดสลับกันเนืองๆ

ส่วนการรู้ชัดในจิต ตอนนี้รู้สึกเฉยๆ แค่รู้ว่า มีอยู่ เป็นอยู่ เพราะ ห้ามไม่ได้ เป็นเรื่องของกิเลส ที่ยังมีอยู่

ส่วนการรู้ชัดในกาย ยิ่งรู้ชัดมากเท่าไหร่ การสร้างเหตุนอกตัว ยิ่งน้อยลง

วันเวลา ช่างผ่านไปเร็ว ซะเหลือเกิน แป๊บๆ หมดวันอีกแล้ว แป๊บๆ ผ่านไปอีกวันแล้ว แป๊บๆ จะสิ้นปีอีกแล้ว

ยิ่งมาแบ่งเวลา ทำความเพียร ยิ่งรู้สึกว่า วันเวลา ช่างผ่านไปเร็วเหลือเกิน

มิถุนายน 2014
พฤ อา
« พ.ค.   ก.ค. »
 1
2345678
9101112131415
16171819202122
23242526272829
30  

คลังเก็บ

%d bloggers like this: