ความเบื่อหน่าย

หากถ้าไม่มีอะไรทำ เช่นเวลานอน จิตมักคิดพิจรณาถึงเรื่อง การเกิด เกิดมาแล้ว ต้องเจอแบบนี้ๆ แล้วหลงกระทำให้เกิดขึ้นใหม่

พอคิดพิจรณา ความเบื่อหน่าย ย่อมมีเกิดขึ้น เป็นเรื่องธรรมดา

หากหมกมุ่นกับงานที่ทำอยู่ ไม่มีเวลาไปคิดเรื่องอื่นๆ ความเบื่อหน่าย ก็หายไปเอง

เรื่องของอารมณ์นี่ เรามีหน้าที่รู้ว่ามีเกิดขึ้นอย่างเดียวจริงๆ มันก็ยังยากอยู่นะ ที่จะให้รู้ว่ามีเกิดขึ้น แล้วหยุดไม่กระทำตามอารมณ์ ที่เกิดขึ้น ทันทีน่ะ คือ หยุดได้บ้าง บางครั้ง ไม่ใช่ทุกครั้ง

ถ้ายังไม่หมดลมหายใจไปก่อน ยังคงมีโอกาสอยู่นะ ทำความเพียรไปนี่แหละ พยายามละเหตุนอกตัว นอกนั้น ไม่มีอะไร ที่มี เพราะยังตกใต้อำนาจกิเลส

เป็นจริง

การเรียนรู้ มีแต่เหตุปัจจัยให้เกิดการฝึกให้ละ ความยึดมั่นถือมั่นที่มีอยู่ เป็นปัจจัยให้ เกิดการสำรวม สังวร ระวังเพิ่มมากขึ้น เกิดแบบเกือบจะปกติในบางเรื่อง กระทบปั๊บ รู้ทันทีว่า เกิดจากเหตุปัจจัยใด จะรู้แบบนั้น

มีหลายเรื่อง คิดๆอยากเขียน เขียนๆออกมาเสร็จ มองแล้ว มันไม่ใช่เรื่อง วิธีการละเหตุแห่งทุกข์ ก็ลบทิ้ง

เรื่องราวทางโลก สิ่งที่เกิดขึ้นในชีวิตของแต่ละคน ไม่แตกต่างกันหรอก เหมือนกันหมด(ชอบใจ/ไม่ชอบใจ/เฉยๆ) ที่แตกต่างคือ สานต่อ ปรุงแต่งต่อ หรือคิดหยุด เหตุปัจจัยจาก ความไม่รู้ที่มีอยู่(อวิชชา)

โฆษณา

ใส่ความเห็น

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  เปลี่ยนแปลง )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  เปลี่ยนแปลง )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  เปลี่ยนแปลง )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  เปลี่ยนแปลง )

Connecting to %s

กุมภาพันธ์ 2015
พฤ อา
« ม.ค.   พ.ค. »
 1
2345678
9101112131415
16171819202122
232425262728  

คลังเก็บ

%d bloggers like this: