สันดาน(อนุสัยกิเลส)

วันนี้ กำลังเขียนเรื่องราวที่เกิดขึ้น ขณะขีดเขียนเกี่ยวกับความโลภ ความโกรธ ความหลง(อวิชชา)

บางคนมีทรัพย์สมบัติอยู่แล้ว ก็ยังโลภอยากได้ทรัพย์สมบัติของคนอื่น จนถึงขั้น ทำทุกวิถีทาง ที่จะนำมาเป็นของตัวให้ได้ บุคคลประเภทนี้ สร้างเหตุแห่งทุกข์ ให้มีเกิดขึ้นกับตัวเองก็ยังไม่รู้ เพราะโดนตัณหา ความอยากได้ครอบงำ ความไม่รู้ที่มีอยู่ จึงหลงกระทำตามความอยากได้ที่มีเกิดขึ้น

หากยังไม่กลับตัวกลับใจ ยังไม่รู้สึกตัว ขณะหมดลมหายใจ หากจิตระลึกถึงการหาวิธีที่จะนำทรัพย์ของผู้อื่นให้มาเป็นของตน ย่อมมีทุคติ นรก อย่างแน่นอน

บางคนรักตัวเองมาก อยากให้ตัวเองสบาย การกระทำของตัวเองนี้ โดยไม่คำนึงถึงผู้อื่นว่าจะรู้สึกนึกคิดอย่างไร กำลังเบียดเบียนผู้อื่นไหม

บางคนตีไข่ป้ายสีผู้อื่น เพื่อให้อีกฝ่ายสงสารตน เพื่อให้ตนได้ในสิ่งที่ต้องการ คนประเภทนี้ ไม่แตกต่างจากคนประเภทแรก โลภะเป็นเหตุ รักตัวเองมากไป จึงใส่ร้ายผู้อื่น หากยังไม่กลับตัวกลับใจ ยังไม่รู้สึกตัว หากตกตายไป จิตระลึกถึงเรื่องราวตรงนี้ ย่อมมีทุคติ นรก อย่างแน่นอน

ขณะกำลังเขียนๆ มีภาพผุดขึ้นมา ก็นั่งมอง เออนะ แปลกดี เล่าให้เจ้านายฟังถึงสิ่งที่กำลังเขียนอยู่ว่า

สรุปแล้ว สันดานหรืออนุสัยกิเลสของแต่ละคน ไม่แตกต่างกันเลย แตกต่างแค่รูปแบบของการกระทำ

เมื่อเกิดความโลภ ความโกรธ เหตุปัจจัยจากโมหะหรืออวิชชาที่มีอยู่ จึงหลงกระทำตามแรงตัณหา ความทะยานอยาก ตามความรู้สึกนึกคิดที่มีเกิดขึ้น ขณะนั้นๆ

ภพชาติของการกเิดเวียนว่ายในสังสารวัฏ
จึงมีบังเกิดขึ้นเพราะเหตุนี้

ตายแล้วเกิด
เกิดแล้วตาย

ทำแต่เรื่องเดิมๆซ้ำๆ ก็ยังไม่รู้

โฆษณา

พฤษภาคม 2019
พฤ อา
« เม.ย.    
 12345
6789101112
13141516171819
20212223242526
2728293031  

คลังเก็บ

%d bloggers like this: